Witaminoterapia i ziołolecznictwo

mgr inż. Konrad Babij - Doradca żywieniowy

Ukryte niedobory występują w całej populacji, we wszystkich grupach społecznych i wiekowych. Niezrównoważony styl życia, nieprawidłowe nawyki żywieniowe, niesprzyjające warunki społeczno-socjalne i przyjmowane leki w dłuższej perspektywie mogą mieć wpływ na przewlekłe niedobory prowadzące do zaburzeń metabolicznych. Nadmierna konsumpcja wysokoprzetworzonej żywności ubogiej w składniki bioaktywne, również przyspiesza ten proces. Stan nierównowagi upośledza naturalne mechanizmy ochronne organizmu, a stres oksydacyjny jest kluczowym czynnikiem w procesie starzenia, w patogenezie zapalenia oraz wielu chorobach degeneracyjnych tj.: choroba Alzheimera, choroby układu krążenia, zaćma, jaskra, cukrzyca, miażdżyca, reumatyzm i nowotwory.

Mikroskładniki odżywcze w tym witaminy mają ogromne znaczenie w zapobieganiu i leczeniu chorób związanych z dietą. Wszelkie stany patologiczne skutkują zmianami w indywidualnym zapotrzebowaniu na mikroskładniki odżywcze.

Witaminoterapia polega na podawaniu dużych dawek witamin w celu szybkiego uzupełniania niedoborów prowadzącego do ogólnej poprawy zdrowia. Ukierunkowane stosowanie suplementacji wysokimi dawkami składników bioaktywnych, jest ważne nie tylko z profilaktycznego, ale przede wszystkim terapeutycznego punktu widzenia.

W MedicalSensus - Sanatorium Polanica pod nadzorem i w konsultacji z lekarzami i specjalistami od żywienia prowadzone są zabiegi witaminoterapii. Na zindiwidualizowany program składają się zwykle:

- wlewy dożylne z lewoskrętną witaminą C w wysokich dawkach,

- suplementacja witaminą D,

- suplementacja witaminą K2,

- suplementacja amidem kwasu nikotynowego (aktywną formą witaminy B3),

- suplementacja kwasem α- liponowym,

- suplementacja l-karnityną,

- suplementacja frakcjami białek serwatkowych.

Zabiegi witaminoterapii uzupełniane są codziennym zestawem koktajli owocowo-warzywnych, stworzonych na bazie oryginalnych receptur wykorzystujących tzw. żywność funkcjonalną.

Holistyczne podejście do pacjenta zaczyna się od szczegółowej oceny i diagnostyki pacjenta, w celu identyfikacji niedoborów, analizy stanu klinicznego i schorzeń współistniejących, analizy stylu życia i sposobu odżywiania się. Stan biologiczny każdego pacjenta nieustannie się zmienia, dlatego wybór podejścia terapeutycznego jest modyfikowany w oparciu o najnowsze dane diagnostyczne i kliniczne. Każdy jego element jest zindywidualizowany i dopasowany do unikalnych potrzeb chorego.

 

Witamina C

Witamina C odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu ludzkiego organizmu. Wspiera prawidłową pracę układu odpornościowy, układu nerwowego i układu krwionośnego i hormonalnego. Bierze udział w produkcji kolagenu, przez co wpływa na funkcjonowanie naczyń krwionośnych, skóry i kości. Odgrywa istotną rolę w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym chroniąc nasze komórki przed mutacjami. Wspomaga przyswajanie żelaza z żywności i regenerację innego istotnego przeciwutleniacza jakim jest witaminy E (witamina młodości).  Wysoki poziom witaminy C w organizmie sprzyja tworzeniu wątrobowych rezerw glikogenu i wzmocnieniu jej czynności odtruwających.

Inne:

Witamina C jest substancją niezbędną dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Uczestniczy ona w biosyntezie kolagenu oraz w licznych przemianach biochemicznych. Wysokie dawki witaminy C badano w leczeniu pacjentów z rakiem od 1970 roku. Według The National Cancer Institute badania laboratoryjne wskazują, że wysokie dawki witaminy C mają właściwości przeciwutleniające, przeciwzapalne i zmniejszające proliferację komórek nowotworowych w liniach prostaty, trzustki, wątroby i jelita grubego. W dwóch badaniach, podczas których stosowano wysokie dawki witaminy C, u pacjentów z rakiem wykazano wyraźną poprawę jakości życia wynikającą ze zmniejszenia dolegliwości towarzyszących temu schorzeniu. Badania kliniczne wykazały również, iż wlewy dożylne witaminy C są generalnie dobrze tolerowane przez organizm.

Kto powinien zastosować terapię witaminą C? 

Zwiększone zapotrzebowanie na witaminę C wykazują osoby, które są aktywne fizycznie, narażone na stres, palące papierosy, spożywające nadmierną ilość alkoholu, a także osoby w podeszłym wieku, osoby z chorobą wrzodową oraz regularnie przyjmujące niektóre lekarstwa np. doustne środki antykoncepcyjne. 

Kiedy zaleca się stosowanie witaminy C? 

Stosowanie suplementacji dożylnej z dużą dawką witaminy C powinno się stosować w przypadkach:  

- stanów zapalnych;

- w okresach infekcji i okresach powrotu do zdrowia;

- chorób pasożytniczych; awitaminozy i hipowitaminozy;

- utrudnionego gojenia się ran i złamań;

- przy wzmożonym wysiłku fizycznym;

- jako antyoksydant.

Czy ta terapia witaminowa powoduje skutki uboczne?

Nie odnotowano żadnych skutków ubocznych lub zagrożeń ryzykiem według doniesień z kuracji wielkimi dawkami witaminy C. Wysokie dawki mogą być szkodliwe dla pacjentów z zaburzeniami nerek oraz zaburzeniem enzymatycznym dla genu G-6-PD. Wysokie dawki witaminy C nie są zalecane również dla pacjentów z hemochromatozą.

Dożylna podaż witaminy C obejmuje wolną infuzję askorbinianu w dawce 0,1-1 g/kg/m. c. i jest coraz powszechniej stosowana przez wielu lekarzy w Stanach Zjednoczonych, gdyż jak wynika z opublikowanych badań laboratoryjnych może w znaczący sposób poprawić rokowania w chorobie nowotworowej i zmniejszyć skutki uboczne radio i chemioterapii. Poprzez dożylną podaż witaminy C otrzymywane są stężenia w surowicy wynoszące ponad 10 mM przy braku znaczących działań niepożądanych. Dożylna podaż witaminy C stosowana jest w wielu zaburzeniach takich jak: infekcje, stany zapalne stawów oraz choroby nowotworowe, leczenie niepłodności. Stosowanie witaminy C w postaci dożylnej infuzji zwróciło szczególną uwagę ze względu na znaczące obniżenie stężenia witaminy C w surowicy pacjentów onkologicznych, co jest powiązane ze wzrostem stężenia markeru stanu zapalnego CRP (C-reaktywnego białka). Próby kliniczne wskazują, że infuzje z wykorzystaniem witaminy C są bezpiecznie i nie wiążą się z występowaniem istotnych działań niepożądanych. W badaniach dowiedziono, iż w wyniku wlewów dożylnych obserwowano znaczącą poprawę wskaźnika jakości życia.

Wit D

Niedobory witaminy D u dorosłych i dzieci w krajach wysokorozwiniętych jest obecnie w większym stopniu regułą niż wyjątkiem. Jak wyraźnie wskazują badania mogą mieć one związek z większością chorób cywilizacyjnych takich jak: nowotwory, choroby serca, stwardnienie rozsiane, cukrzyca, autyzm.

Wynikiem metabolizmu witaminy D jest hormon, który posiada silne zdolności naprawcze i regulujące oraz plejotropowe (wpływające na więcej niż jedną aktywność w organizmie). Hormon ten modyfikuje więcej niż 200 ludzkich genów w wielu tkankach.

Istnieją trzy sposoby skutecznego uzupełniania deficytu witaminy D: ekspozycja na światło słoneczne, ekspozycja na promienie ultrafioletowe (UVB) i suplementacja witaminą D. Uzupełnianie niedoborów u zdrowych pacjentów w ilości 2 000-7 000 IU witaminy D dziennie powinno być wystarczające do uzyskania poziomu między 40-70 ng/mL przez cały rok.

Czynnikami, które mogą mieć wpływ na produkcję witaminy D przez skórę są: 

- szerokość geograficzna,

- pora roku i dnia,

- zanieczyszczenie powietrza i zachmurzenie,

- zawartość melaniny w skórze,

- użycie filtrów przeciwsłonecznych,

- wiek,

- przyjmowane leki.

W północnej i środkowej Europie „zimowy” okres dla witaminy D może trwać nawet do 6 miesięcy. Ponadto właściwe stosowane filtry słoneczne, powszechnie występujące okna w mieszkaniach i samochodach oraz ubrania, skutecznie blokują promieniowanie UVB nawet w lecie. Te czynniki powodują, iż większość z nas jest narażona na przewlekłe niedobory witaminy D niezależnie od pory roku.

Suplementacja witaminą D pełni istotną rolę terapii pomocniczej u pacjentów z ciężkimi schorzeniami. Osoby cierpiące na przewlekłe schorzenia powinny utrzymywać przez cały rok witaminę D na poziomie 55-70 ng/ mL. Osoby takie nie tylko powinny być intensywniej suplementowane, ale również powinny mieć częściej monitorowany poziom wapnia oraz 25(OH) D we krwi.

Wit K2

Przez wiele lat witaminie K przypisywano wyłącznie rolę w procesie krzepnięcia krwi. Wyniki badań naukowych wskazują również na jej istotny udział jako kofaktora także w innych procesach, takich jak:

  • prawidłowy metabolizm kości,
  • zapobieganie proliferacji komórek nowotworowych,
  • zapobieganie zwapnienia płytek miażdżycowych i rozwoju chorób układu krążenia,
  • profilaktyka i wspomaganie leczenia stanów degeneracyjne ośrodkowego układu nerwowego.

 Wraz z wiekiem rośnie zagrożenie osteoporozą, ale również chorobami układu krążenia i  chorobami ośrodkowego układu nerwowego. Wśród osób powyżej 80 roku życia znaczny odsetek populacji cierpi z powodu choroby Alzheimera (AD). Przy niskim poziomie witaminy K obserwujemy sytuacje, gdy wapń nie może być wbudowany do kości (narażając nas na osteoporozę), a jednocześnie odkłada się w tętnicach, powodując ich usztywnienie, czego skutkiem jest nadciśnienie i choroby układu krążenia i miażdżyca.

Zapotrzebowanie człowieka na witaminę K, tak jak i na inne witaminy, zależy od wieku, płci, aktywności fizycznej, przyzwyczajeń żywieniowych i ogólnego stanu organizmu. Stany niedoboru witaminy K obserwuje się w przypadkach:

  • niedostatecznej jej ilości w diecie oraz przy diecie beztłuszczowej,
  • antybiotykoterapii,
  • stosowania leków przeciwzakrzepowych,
  • chorobach układu pokarmowego i w zespołach złego wchłaniania,
  • zespołów pooperacyjnych jelit,
  • schorzeń wątroby,
  • schorzeń nerek,

 

Witamina K2 jest najaktywniejszą formą witaminy K względem człowieka, gdyż wytwarzana jest naturalnie w organizmie przez drobnoustroje jelita czczego i jelita krętego ludzi.

Suplementacja witaminą K2 jest zalecana przy skojarzonym podawaniu witaminy D, gdyż oba związki podawane wspólnie wykazują efekt synergii.

W badaniach na zwierzętach i ludziach wykazano, iż przyjmowane witaminy K2 może nie tylko powstrzymywać, ale również cofać proces zwapnienia tętnic. Odnotowano znaczną redukcję zwapnienia naczyń krwionośnych i liczby zgonów z powodu chorób układu krążenia wśród zdrowych osób starszych, których dieta była bogata w witaminę K2.

Wykazano również potencjał antynowotworowy związany z aktywnością witaminy K2, w badaniach in vitro z zastosowaniem komórek nowotworu sutka, wątroby, jelita grubego, żołądka, płuc i wielu innych. 

Wit PP/B3

Amid kwasu nikotynowego należy do grupy witamin B i jest prekursorem dwóch koenzymów: NAD (dinukleotydu nikotynoamidoadeninowego) i NADP (fosforanu dinukleotydu nikotynoamidoadeninowego). Uczestniczy on w przemianie węglowodanów, tłuszczów, białek, zasad purynowych i pirymidynowych, porfiryn, a także pełni rolę w powstawaniu związków wysokoenergetycznych. Łącznie z witaminą C przyspiesza regenerację barwników odpowiedzialnych za prawidłowe widzenie. Niedobór nikotynamidu w ustroju prowadzi do awitaminozy zwanej pelagrą.

Interesujące wydają się badania wskazujące na ich istotną rolę nikotynamidu w regulacji funkcji układu krążenia. Wit B3 należy do substancje leczniczych, które modyfikując funkcje śródbłonka, przez co wywiera korzystne działanie terapeutyczne w takich chorobach układu krążenia jak: nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, choroba niedokrwienna serca czy też niewydolność serca.

Zachwianie równowagi rozpoczyna szereg procesów patologicznych, a narastające zapalenie i zwłóknienia ścian naczynia prowadzą do tworzenia blaszki miażdżycowej.

jest działanie przeciwzapalne nikotynamidu, które w istotny sposób może przyczyniać się do wygaszania zapalenia w ścianie naczynia w przebiegu miażdżycy.

Komentarze

Zostaw swój komentarz. Jeżeli chcesz, żebyśmy sie z Tobą skontaktowali podaj adres e-mail. Twój adres e-mail nie będzie widoczny na stronie dla innych komentujących.

This thread has been closed from taking new comments.
Zadzwoń

Na naszej stronie wykorzystujemy pliki cookies. Korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na ich zapis lub
wykorzystanie. Więcej informacji znajdą Państwo w naszej polityce prywatności

Zamknij [X]